Imatra - Laukansaari
Water – Maslow – Grenskoffie – Beelden – Campingloos –
Russische invasie – Harju – Manege – Moe

We zitten redelijk vroeg op de fiets, om kwart voor negen al. Deels omdat we geen tent hoeven af te breken en deels omdat we graag weg willen uit het bedompte hutje. En we hebben vandaag een relatief lange etappe gepland, 80 kilometer. Veel door afgelegen gebieden en langs de grens. Er is maar één camping waar we terecht kunnen. Saskia heeft geen blijvend letsel overgehouden van haar val uit bed en het fietsen gaat lekker. De lucht lijkt dreigend, maar voorlopig is het droog. We fietsen langs het Immalanjärvi en het is prachtig hier.

Ik moet denken aan de piramide van Maslow. Deze psycholoog stelde dat er vijf lagen met behoeftes zijn, als een piramide opgesteld. Je kunt pas naar een hogere laag als de behoeften van de laag eronder bevredigd zijn. De onderste laag bevat de organische behoefte zoals eten en drinken. De tweede laag bevat de behoefte aan veiligheid en zekerheid. Daarna komt sociaal contact, dan de behoefte aan waardering en erkenning en tenslotte de zelfontplooiing.
Zijn wij thuis vooral bezig met de bovenste lagen, op een fietsreis dalen we weer af naar de onderste lagen. Onze hoofddoelen van de dag zijn het vinden van eten en drinken (laag 1) en een camping (laag 2). Beide houden ons vandaag de hele dag bezig.

Het eerste stuk gaat door het binnenland en we komen weer akelig dicht bij de Russische grens. Ook hier zijn de bordjes weer overduidelijk aanwezig. Aan een meertje drinken we op een steiger koffie. In het meer ligt een lint van bakens die de grens aangeven. Daar mag je dus niet overheen. Op de radio horen we later dat een aantal Finse jongeren dat wel gedaan heeft en aan de Russische kant gevist heeft. Dat gaf een flinke rel. Geeft wel aan hoe de relaties tussen de twee landen ligt.
Sommige stukken gaan over de enige grote weg die hier loopt. Dan merk je meteen meer drukte. Maar daarbuiten zijn de wegen verlaten en leeg. Tegen twaalf uur begint het even te sputteren en doen we het regenpak aan. Het blijkt vals alarm want een kwartiertje later gaat het pak weer uit.
Langs een stukje snelweg is een cache die we doen. Daarnaast is een huis met vreemde beelden. Ze zien er behoorlijk realistisch uit en met name de tanden (ik denk dat het kunstgebitten zijn) geven het een angstaanjagend uiterlijk. Saskia is verrukt door een grote groep beelden die de yoga posities aangeven. We lopen er een tijdje rond. Er is alleen Finse informatie en later kan ik op internet ook niets in het Engels vinden.

Tegen tweeën  eten we bij een Ravintola wat en na 95 kilometer zou de camping er moeten zijn. We vinden de afslag en gaan een steenslagpad in. Helemaal aan het einde zijn een paar mooie vakantiehuisjes, maar geen camping. Een Rus belt voor ons naar de verhuurorganisatie. Die kan ons ook niet verder helpen. Dan maar door fietsen ondanks dat we al erg moe zijn. Iets van 25 kilometer verderop moet nog een camping zijn en er zijn diverse B&B’s onderweg.
Honderd meter verder is de camping die we zoeken, maar hij is gesloten. We fietsen toch het terrein op. Misschien kunnen we wel ons tentje opzetten. Het ziet er uit als een vervallen en verlaten gribus zooi. Er loopt een Rus rond die duidelijk maakt dat het afgebroken wordt om plaats te maken voor huisjes. We mogen van hem niet een nachtje vrij kamperen.
Een paar kilometer verderop zien we de afslag naar een B&B. Ook daar blijkt de Russische invasie geslaagd te zijn. Een man op een brommertje leidt ons naar een huis. Het is er donker en muf. Voor 40 euro kunnen we een klein kamertje huren. Dat doen we niet. Na het hutje van afgelopen nacht hebben we het wel gehad met dit soort ruimtes. Op de een of andere manier geeft dit nieuwe energie en we besluiten door te fietsen naar de volgende camping. Het is lang licht, we hebben gegeten en geen afspraken vanavond, dus wat houdt ons tegen?

Het weer wordt steeds mooier en de schaduwen langer. Op de harju van Punka harju is het echt genieten. Harju’s zijn opgestuwde richels die tijdens de ijstijd zijn ontstaan. Deze is zeven kilometer lang en loopt midden door een meer heen. Het geeft geweldige uitzichten !
Bij een kiosk moet Saskia plassen. De dame blijkt goed Nederlands te spreken want ze heeft ooit een  tijd in Nederland gewoond. Ze wijst ons de weg naar een camping bij een manege, die niet op de borden en de kaarten staat. Omdat het iets van de route afligt en ik niet nog verder om wil fietsen belt ze even voor ons om te kijken of er plaats is. En dat is er. Er is eigenlijk alleen maar water om ons heen. De camping ligt op een eiland waar we via een brug komen. Het is er heerlijk rustig en voor 12 euro kunnen we een nachtje blijven. Op het veld vinden we een mooi plekje bij een grote picknick tafel. Het is inmiddels 20.00 uur en we hebben er 116 kilometer opzitten. Bij de tafel proosten we eerst op de goede afloop van de dag. Daarna het avond eten. De tent ligt te drogen. Om half tien staat hij eindelijk en kunnen we douchen en naar bed. Moe maar voldaan,

Klik op een foto hieronder om hem groter te zien. Je kunt daarna bladeren met de pijtjestoetsen

                 
                 
Vorige dag Overzicht Volgende dag