De voorbereiding – naar Travemunde – op de boot – massage – 51 jaar geleden.

Het was een belofte. ‘Als de kinderen niet meer mee gaan, dan komen we een keer, op de fiets, in Finland, langs’ hebben we ooit tegen Tapani en Sylvia gezegd. En belofte maakt schuld, zoals iedereen weet. Tenminste zo werkt het bij mij. Als ik wat beloof dan doe ik het ook. En in dit geval is het zeker geen straf gebleken.
Het was ook voor het eerst dat we ‘echt’ op fietsvakantie gaan. De reisjes hiervoor met Cycletours waren leuk, maar onder de wereldfietsers telt het niet echt mee. ‘Goh, met Cycletours? Leuk’ en dan praten ze verder, over echte fietsreizen. Dus deze keer moesten we echt aan de bak. We zorgen zelf voor het vervoer van de bagage, we doen zelf de inkopen, we koken zelf (althans, dat was het plan…) en bij een lekke band of materiaalpech hanteren we zelf het gereedschap.

Tsja, dan komt het eerste dilemma; (Er zullen er nog veel volgen, maar je geen zorgen.) Wat moet er allemaal mee. Al maanden struin ik het Internet af en vraag ik andere fietsers. Uiteindelijk resulteert dit in mijn ‘ultieme’ paklijst. Niet dat ik er dan uit ben hoor. Het is nog steeds wikken en wegen. Neem ik de opvouwbare emmer mee of niet? Hoeveel paar sokken? Een of twee extra broeken. Wandelschoenen of sandalen?
Uiteindelijk maken we een keus en leggen de rommel bij elkaar in de garage. En meteen vraag ik me af hoe we dat allemaal mee gaan krijgen. Maar alles past in de tassen, en daarnaast nog wat achterop. We zitten we vol, maar het gaat. De routes zijn uitgestippeld, de boot is geboekt en we kunnen gaan.

We nemen de boot vanuit Travemunde naar Helsinki. Moeten we nog wel in Travemunde zien te komen, maar daar heb ik een fijne collega voor. Rob brengt ons, met zijn bus, naar de boot. Omdat we graag fietsend vertrekken, stappen we thuis om kwart over een op de fiets en fietsen naar Groningen. Kunnen we gelijk even kijken hoe het voelt met zo’n volle fiets. Het is in het begin even wennen met al die bagage, maar in Finland is het weer andersom wennen als we een keertje zonder tassen fietsen. Dus alles is relatief.

Via Onderdendam en Westerdijkshoorn komen we in de stad. Eerst voorziet Liesbeth ons nog van een kopje thee en dan kunnen we weg. In Duitsland zijn ze flink met de weg bezig, maar daar hebben we niet veel last van. Rond zevenen zijn we er en in de haven eten we nog wat. Ondertussen zien we onze boot binnen komen. Het is een gigantisch ding, als je zo van onderaf kijkt. Erg leuk om te zien.
Rob gaat weer naar huis en wij fietsen naar de haven. De boot vertrekt pas om 3.00 uur ’s nachts, maar stilletjes hopen we dat we er eerder op mogen. Helaas, ijdele hoop. We kunnen wel inchecken, maar we moeten bij de motoren wachten. Het is gelukkig lekker warm weer en langzaam zien we het donker worden.

We zijn de enige fietsers en rond elf uur mogen we dan toch op de boot. In het ruim roept iemand iets tegen mij wat ik niet begrijp. Blijkt dat we met de fiets in de lift moeten. En dan twee dekken omhoog. Ook daar zijn ze niet echt op fietsers ingesteld want er zijn geen touwen om de fietsen vast te zetten. En ook geen punten om de fiets aan vast te zetten trouwens. Toch lukt het allemaal en kunnen we naar de hut. Die blijkt mooi ruim te zijn, met eigen douche en toilet. Mag ook wel voor dit geld, want voor een enkele reis kost de hut € 428,=. Maar daar staat weer tegenover dat de fiets voor € 18,= mee kan. In de bar proosten we op het begin van de vakantie. De klok gaat vast één uur vooruit en we gaan pitten. Terwijl wij slapen vertrekt de boot en worden we weer wakker op volle zee.

We hebben de wekker om half negen gezet. En dat is maar goed ook want in zo’n donkere hut heb je geen idee van op welk moment je in de dag zit. Rustig douchen en opstaan en tegen tienen zitten we aan het ontbijt. Gisteren hadden we al een ontbijtbon (€ 10 p.p.) en een dinerbon (€ 22 p.p.) gekocht. Omdat het ontbijt om half elf afgelopen is, moeten we snel eten want het wordt onder je handen weggeruimd. We krijgen nauwelijks tijd om nog een kopje koffie te pakken.

En wat doe je dan zo’n hele dag aan boord? Voor de ruimte en het gewicht heb ik maar één boek mee, dus ik mag niet te hard lezen. Gelukkig vinden we in de lounge een massagestoel. Voor één euro wordt je drie minuten verwend. We gaan door tot onze losse euro’s op zijn. Heerlijk! Er is natuurlijk ook een sauna en daar maakt Saskia gebruik van.
Om zes uur staan we klaar voor het diner. Het zal ons niet weer overkomen dat het op is. Het is een uitstekend buffet met veel vis en vlees. We delen het tafeltje met twee oudere Duitsers. Zij komt oorspronkelijk uit Finland en gaat elk jaar even terug. Hij vertelt dat over 51 jaar geleden. Toen ging hij ook met de boot naar Finland en de reis duurde 4 dagen en 3 nachten. Er gingen 96 passagiers mee en de boot was 64 meter lang. De boot waar we nu op zitten is ongeveer 220 meter lang, dus er is wel wat veranderd.
We gaan op tijd slapen want we de wekker staat op 6 (!) uur omdat we rond half zeven aankomen.

Klik op een foto hieronder om hem groter te zien. Je kunt daarna bladeren met de pijtjestoetsen

                 
  Overzicht Volgende dag